Wat als je leven plotsklaps verandert? Het overkwam Lynn na een ongelukkige val in 2019. Wat een simpele breuk leek, draaide uit tot een chronische aandoening. Als jonge dertiger leeft ze met pijn, is ze moeilijk mobiel en heeft ze geheugenproblemen. Bij dat laatste komt de zorgcentrale van het Wit-Gele Kruis van Antwerpen in beeld. Lynn krijgt dagelijks herinneringstelefoons zodat ze denkt aan haar medicatie en voeding.

Lynn: “Tijdens een wandeling met mijn hond ben ik gevallen. Een breuk in mijn enkel. Niet leuk, maar enkele weken herstellen en ik zou er weer bovenop zijn. Jammer genoeg bleek dat helemaal niet waar. Maanden later kon ik nog altijd niet op mijn voet steunen. Ik had continu pijn. Ik zocht een tweede opinie en daar kwam de diagnose aan het licht: CRPS (Complex Regionaal Pijnsyndroom). Genezing is vaak mogelijk, maar bij mij is het ondertussen een chronische aandoening.

Die diagnose heeft een grote impact op mijn leven. Ik leef met pijn en daardoor ook met mindere mobiliteit. Ik loop met krukken of gebruik de rolstoel. CRPS heeft bovendien een invloed op je hele lichaam, dat is een van de redenen waarom de ziekte zo uitputtend is. Door de medicatie die ik neem, heb ik geheugenproblemen. Bovendien heb ik slaapproblemen. Ik kan ’s nachts urenlang wakker liggen door pijnprikkels. Er is dan minder afleiding en mijn zenuwstelsel is meer geactiveerd. Maar daardoor geraak ik natuurlijk oververmoeid.”

Ilse: “Onze zorgcentrale helpt Lynn met ‘nabije zorg op afstand’. Twee keer per dag bellen we haar op. We doen haar er op vaste tijdstippen aan herinneren dat het tijd is om te eten. We geven ook elke drie dagen aan dat ze haar medicatiepleister moet vervangen.”

Lynn: “Dat helpt me enorm. Ik verlies soms tijdsbesef. Als de zorgcentrale zegt dat ik mijn pleister moet vervangen, heb ik vaak niet door dat er weeral drie dagen voorbij zijn. Ik zeg altijd: “voor alles is een oplossing, maar je moet ze vinden.” Die dagelijkse telefoons bijvoorbeeld, voor mij is dat een

grote meerwaarde. Mijn man is soms langere tijd weg voor zijn werk. Met de telefoons wordt mijn dag dan doorbroken. Het geeft houvast en het is fijn om de warme stem aan de andere kant te horen.

Ilse: “Ik ben gestart als thuisverpleegkundige. Op de zorgcentrale kan ik nog altijd mijn verpleegkundige kennis gebruiken. Het is een sociale, gevarieerde job en ik kan dagelijks mensen helpen. We doen heel veel telefonie, maar dat zijn vaak eenmalige contacten. Bij nabije zorg op afstand is dat anders, net zoals bij telemonitoring. Die personen horen we regelmatig, dus sommige mensen leer je stilaan kennen en je bouwt toch een band op.

Normaal zie ik nooit wie er aan de andere kant van de lijn hangt. Het is heel fijn om een gezicht op Lynn te kleven. Ik ken nu haar verhaal en dat raakt me. Ik denk dat ik vanaf nu nog eens extra zal polsen hoe het met haar gaat.”

Lynn: “Ik heb veel moeten opgeven. Ik zie mijn vrienden veel beleven, en zelf sta ik stil. Sommige vrienden weten niet goed hoe ze met de situatie moeten omgaan. Mijn man heeft een vrouw die soms hulp nodig heeft. Ik bots wel eens op onbegrip ... Het is een rouwproces, ik rouw omdat ik een heel ander leven heb dan gepland. Er is geen pasklare oplossing. Een operatie of amputatie zou de pijn niet wegnemen. Integendeel, ik zou er fantoompijnen bovenop krijgen. Het is dus eerder een aanvaardingsproces voor mezelf, leren leven met mijn ‘fout been’.

Ik probeer wel te relativeren. Er zijn mensen die volledig rolstoelgebonden zijn. Dat is gelukkig niet bij mij. Ik kijk naar wat ik wel nog kan en hou me daaraan vast. En ik ben ontzettend dankbaar voor mijn dichte omgeving. Vrienden die mij blijven betrekken, zich aanpassen zodat ik mee kan. Een prachtige man die achter mij staat. We zien elkaar graag en zijn er voor elkaar. Samen proberen we CRPS het hoofd te bieden. Met zo’n ondersteunende partner aan je zij kan je veel meer dan je zelf denkt.”